در اين بخش در نظر دارم به بررسي قسمت هاي مختلف رايانه بپردازم . تا آشنايي جزيي و مؤثري با هر يك از قسمت ها پيدا كنيم و پاره اي از مشكلات رايانه خود را بهتر شناسايي نموده و در صدد رفع آن برآييم.
قسمت هاي اصلي يك رايانه:
CPU- يا پردازنده: اين قطعه به عنوان مغز رايانه ناميده مي شود و مسئوليت كنترل تمام محاسبات، عمليات و قسمت هاي مختلف را بر عهده دارد.
-حافظه: حافظه رايانه براي ذخيره اطلاعات به كار مي رود. حافظه با ريزپردازنده در ارتباط مي باشد، بنابر اين از سرعت بالايي برخوردار است. در رايانه از چندين نوع حافظه استفاده مي شود. (Virtual- Caching- BIOS- ROM- RAM)
- منبع تغذيه يا Power Supply :اين قسمت از رايانه جريان الكتريكي مورد نياز در رايانه را تنظيم نموده و مقدار آن راتأمين مي كند.
-هارديسك: يك حافظه با ظرفيت بالا و دائم مي باشد كه اطلاعات و برنامه ها را دربرمي گيرد.
-برد اصلي يا Mother Board :برد اصلي رايانه است كه تمام قطعات بر روي آن نصب مي شوند. پردازشگر و حافظه به طور مستقيم بر روي برد اصلي نصب خواهند شد. ولي ممكن است بعضي از قطعات به صورت غيرمستقيم به برد وصل شوند. مانند كارت صدا كه مي تواند به صورت يك برد مجزا باشد و از طريق اسلات به برد اصلي متصل است.
-كارت صدا يا Sound Card :كارت صدا سينگال هاي آنالوگ صوتي را به اطلاعات ديجيتال و برعكس تبديل مي كند و آنها را ضبط و پخش مي كند.
-كارت گرافيكي يا :Graphic Cards اطلاعات را به گونه اي تبديل مي كند كه قابل نمايش بر روي مانيتور باشد.
-كنترل كننده Integrated Drive Electronics (IDE) :اين قطعه اينترفيس اوليه براي CD ROM، فلاپي ديسك و هارد مي باشد.
- اينترفيس :(SCSI) Small Computer براي اضافه نمودن دستگاه هاي اضافي مانند هارد و اسكنر مي باشد.
- گذرگاه Interconnect PeriPheral Component (PCI) :اين قطعه رايج ترين شيوه جهت اتصال يك عنصر ديگر به رايانه است كارت هاي PCI از طريق اسلات ها به برد اصلي متصل است.
- پورت Accelerated Graphics Port (AGP) :اين قطعه براي اتصال سرعت بالا از كارت گرافيكي به رايانه است.
ورودي ها و خروجي ها
- مانيتور Monitor)): جهت نمايش اطلاعات رايانه به كار مي رود. نمايش تصاوير از تركيب سه رنگ قرمز، سبز و آبي بوجود مي آيد.
- صفحه كليد Key Board) ):براي ورود اطلاعات به كار مي رود.
- ماوس Mouse)) :بهترين وسيله جهت نشان دادن و انتخاب نمودن گزينه ها و ايجاد ارتباط كاربر با رايانه مي باشد.
-اسپيكرها: جهت پخش صدا به كار مي روند.
- ابزارهاي قابل حمل جهت ذخيره سازي Removable Storage) :(با استفاده از اين ابزارها مي توان اطلاعات را به رايانه اضافه نمود و يا آنها را ذخيره كرده و به محل ديگر برد.
Flash Memory- يكنوع حافظه است (EEPROM) كه امكان ذخيره سازي دائم را به وجود مي آورد. مانند كارت هاي PCMCIA كه داراي سرعت بالايي مي باشند.
- فلاپي ديسك Floppy Disk)) جهت ذخيره اطلاعات بكار مي رود و حجم آن ۴۴/۱ مگابايت است.
CD- ROM- ديسك هاي فشرده رايج هستند كه حجم آنها از ۶۵۰ مگا بايت به بالاست و براي ذخيره و جابه جايي اطلاعات مي باشد.
(Digital Versatile Disc) DVD- ROM- اين نوع رسانه مانند CD مي باشد كه با اين تفاوت كه داراي حجم بسيار بالا و كيفيت فوق العاده باشد.
نكته: البته رسانه هاي ديگري نيز مانند Optical Drive، ديسك هاي بزرگ معروف به درايوB و Tape Backup و ساير موارد نيز وجود داشته اند كه در حال حاضر با آمدن CD و DVD و رسانه اي بسيار حرفه اي تر غير قابل استفاده شده اند.
انواع پورت ها
- موازي Parallel) ):اين نوع اتصال عموماً براي چاپگرها به كار مي رود.
- سريال Seriall)): اين نوع پورت هاي جهت اتصال دستگاه هايي مانند مودم خارج يه كار مي رود.
- پورت :(Universal Serial BUS) USB اين نوع اتصال نيز براي اتصال دستگاههاي مانند اسكنر و يا دوربين هاي ديجيتالي و يا وب ا ستفاده مي شود.
اتصالات مربوط به شبكه و اينترنت
- مودم هاي كابلي Modem Cable) ):براي ارتباط با اينترنت از طريق سيستم تلويزيون به كار مي رود.
- مودم هاي:(vdsl) Very high bit-rate DSL در اين نوع ارتباط از فيبر نوري استفاده مي شود.
-مودم هاي :(DSL) Digital Subscriber Line يك نوع ارتباط با سرعت بالا از طريق خطوط تلفن برقرار مي شود. برگرفته از سايت http://www.iritn.com به اين ميگن رعايت كپي رايت نصف شمام ياد بگيريد :D
در اين قسمت راجع به تراشه هاي تلوزيوني (TV Card) مطالبي هر چند كوتاه و مختصر!!! مينويسم تا اگر شما از جمله كساني هستيد كه علاقمند به ديدن تصاوير تلوزيوني بر روي رايانه شخصي خود مي باشيد ، بتوانيد از اين مطالب سود ببريد. خوب ، در ابتدا اين سؤال مطرح است كه كارت تلوزيون به چه كار مي آيد و اصطلاحاً به چه درد مي خورد؟ در پاسخ اين سؤال بايد گفت كه؛ گاهي پيش مي آيد كه براي انجام كاري مجبوريد پشت رايانه تان بنشينيد و دسترسي به تلوزيون نداشته باشيد، و يا در محل كارتان فضاي كافي براي داشتن هم زمان تلوزيون و رايانه در كنار هم را نداريد، و يا ( اصلا تو كلاس ما سير مي كنيد و) پول كافي براي خريد يك تلوزيون جداگانه را نداريد و به اين مي انديشيد كه اگر بتوان از صفحه مانيتور به عنوان تلوزيون استفاده كرد چقدر خوب مي شد؟! اينجا است كه متوجه اهميتِ ، داشتن يك كارت تلوزيوني براي شما آشكار مي شود.
البته در ابتدا يك هشدار ايمني بدهم كه در آينده ما خجالت زده شما نباشيم؛ آقا/خانم، برنامه هاي تلوزيوني اصلا تكراري نيست، به هيچ عنوان خسته كننده و كسل كننده هم نيست، به هيچ وجه آبكي (محلول برنامه هاي تلوزيوني و آب!) هم نيست، به هيچ عنوان هم وسط تبليغات قطع نمي كنند كه چند دقيقه! فيلم سينمايي نشان بدهند، و اصلاً هم ... (به دليل نقد نبودن اين پست از باقي توضيحات مي گذريم) ، پس بنابراين بعد از خريد كارت تلوزيون نياييد و از ما شاكي نشويد كه آقا ما فلان قدر ريال پول رايج اين ممكلت را نداده ايم كارت تلوزيون بخريم، كه آن را هم مثل تلوزيونمان هميشه خاموش نگه داريم!
حال كه سنگهايمان را باه هم واكنديم برويم سراغ اصل مطلب!
كارت هاي تلوزيوني در بازار به طور كلي به دو دسته كلي تقسيم مي شوند. كارت هاي تلوزيوني داخلي (Internal) و كارتهاي تلوزيون خارجي (External).
گروه كارتهاي تلوزيوني داخلي (Internal) خود به دو دسته كارتهاي تلوزيون همراه با كارت گرافيكي و كارتهاي تلوزيون بدون كارت گرافيكي تقسيم مي شود. فرق اين دو در شكاف قرار گيرنده (Slot) آنها است. كارتهاي تلوزيون همراه با كات گرافيكي ، در جايگاه AGP قرار مي گيرند كه از سرعت بالاتري برخوردار هستند و كارتهاي تلوزيون فاقد كارت گرافيكي در جايگاه PCI.
البته كارتهاي تلوزيون خارجي (External) كه از مدِ كمتري برخوردار هستند ، در اين پست به آنها نمي پردازيم.
آنچه واضح است، تفاوت قيمت بين اين دو دسته كارتها داخلي (Internal) است. كارتهاي تلوزيون AGP كه كارت گرافيك را هم در خود گنجانده اند قيمت بالاتري را به خود اختصاص داده اند. ولي از معايب همين كارتها اين است كه براي ارتقاي گرافيك خود با مشكل بزرگتري مواجه مي شويد كه همان قيمت بالاي اين نوع كارتها است.
دسته بندي ديگري كه مي توان كارتهاي تلوزيون را قِسم كرد، نوع فرمت ظبط كننده تصاوير آنها و كيفيت دريافتي آنهاست. البته اينجا اين نكته را متذكر بشوم كه چون كارتهاي داخلي (Internal) در داخل جعبه (Case) قرار مي گيرند و در معرض اثابت شديد امواج مغناطيسي هستند، كيفيت تصاوير دريافتي آنها از دستگاه تلوزيون (TV) يا كارتهاي خارجي (External) كمتر است. ولي اين مشكل را با بهبود كيفيت آنتن مي توان به طور كامل رفع كرد.
اكثر كارتهاي تلوزيوني قادر به ضبط تصاوير نيستند كه البته از قيمت پايين تري برخوردار هستند و آنهايي كه قابليت ضبط با پسوند AVI را دارند در رتبه بعدي و آن دسته از كارتهاي تلوزيوني كه قابليت ضبط تصاوير را با پسوندهاي ديگري همچون MPEG و يا MP2 يا MP4 دارند به ترتيب در رده هاي بالاتر قرار مي گيرند. ما اينجا صحبت از تبديل (Capture) نمي كنيم و بحث ما ربطي به كارتهاي مبدل تصوير آنالوگ به ديجيتال ندارد، ولي نوع ضبط تصاوير براي يك كارت تلوزيوني يك مزيت مهم به شمار مي رود.
خوب تا مبحث تفكيك كارتهاي تلوزيوني گفتيم. حال به سراغ بررسي نوع عملكرد اين كارتها مي رويم. كارتهاي تلوزيوني از سري تراشه هاي AGP اغلب با مشكل كمتري نسبت به نوع ضبط مواجه مي شوند، چرا كه با تعبيه كارت گرافيكي در بطن اين سري كارتهاي تلوزيوني ، تقريباً بيشتر مشكل ضبط را حل كرده اند. اغلب اين كارتها با نوع ضبط AVI و MPEG كار ضبط را انجام مي دهند، كه براي تبديل تصاوير به هر نوع گرافيك كافيست. در مورد AVI به اين دليل كه اكثر دستگاههاي ميكس و پخش (حتي غير كامپوتري) از اين نوع پسوند پشتيباني مي كنند و در مورد MPEG نيز بايد گفت كه اين پسوند يعني همه چيز! به اين صورت كه شما اگر يك Clip با اين پسوند داشته باشيد ، به هر نوع ديگر نگارشهاي تصويري از قبيل VCD (MPEG1:"DAT") ، Super VCD (MPEG2) و MPEG4 و DVD مي توانيد با واسطه يك نرم افزار مبدل، تبديل كنيد. به بيان ساده تر با داشتن پسوند MPEG همه نوع تصويري مي توانيد از آن به دست آوريد كه البته اين كار به كمي آشنايي با نرم افزارهاي مربوط، نياز دارد.
بنابراين كارتهاي تلوزيوني كه بتوانند با پسوند MPEG خروجي بدهند از اهميت ويژه اي برخوردار مي باشند. شايد برخي از شما از خود بپرسيد كه خوب، اين چه اهميتي دارد، با توجه به فراگير بودن نوع فايل AVI كار تبديل آن نيز به راحتي صورت مي گيرد و با يك نرم افزار ديگر مي توان اين پسوند را به خروجي هاي مورد علاقه خود تبديل كرد؛ در پاسخ بايد گفت ، بله ، نوع فايل هاي AVI خيلي بهتر و راحتر مي باشد و اكثر سيستمها با آن شمكلي ندارند، ولي فقط براي ضبط تصاوير كوتاه كاربرد دارد. به عنوان مثال با فرمت تصويري MPEG1 ا دقت تصويري زياد (High Resolution Exp: 720*576) براي فضاي ثابت ، مثلاً حدود MB 5007 ، طول زماني قابل ضبط 274 دقيقه مي باشد ولي با همين شرايط (High Resolution Exp: 704*576) براي ضبط با استاندارد AVI، اين زمان به 4 دقيقه تقليل پيدا مي كند!
پس مي بينيد كه براي ضبط تصاوير براي مدت زمان طولاني ، نوع فرمت ركورد از اهميت خاصي برخوردار است. حال مسئله ديگري كه مي ماند فرواني نوع فرمتها است كه اين بسته به نوع كارت تلوزيوني، و قيمت و كاربردهاي ديگر سليقه اي مي باشد، به عنوان مثال كارتهاي تلوزيوني موجود هستند كه مي توانند كانالها و فركانسهاي راديوها را نيز دريافت كنند و به عنوان يك راديو در كنار كارت تلوزيوني مورد استفاده قرار گيرند.
در پست هاي آينده منتظر ادامه و ويژگيهاي ديگر براي كارتهي تلوزيون باشيد.
پي نوشت: در جواب به سؤال برخي از دوستان؛ در مورد كاربرد اين كارتها براي چند رايانه و يا چند محل مختلف و همچنين استفاده به صورت كنترل شده (Secret) و همچنين استفاده براي رايانه هايي كه قابليت نصب اين نوع كارتها را به صورت داخلي (Internal) براي آنها وجود ندارد (Notebooks; Laptops) .

